Leef vrij

#ikzoueenhelegoedemama worden

Elke week post ik een vervolg op instagram & facebook #ikzoueenhelegoedemamaworden
In #ikzoueenhelegoedemamaworden vertel ik kort over mijn ervaring als moeder. Waar ik tegen aan loop en hoe ik dit aanpakken. Grappige anekdotes, taboes, inspiratie, alles komt aanbod!

15 mei 2019
Voordat ik moeder werd wist ik het; ‘Ik zou een hele goede mama worden!’
Met mijn ervaring, geduld, energie, optimisme en veel liefde zou dit een makkie worden.
Als goede planner had ik al bedacht hoe ik dit ging combineren met mijn drukke baan, sporten en leuke uitjes met vriendinnen. Ik had een ideaal beeld voor ogen hoe mijn leven er als moeder uit zou zien.
Benieuwd hoe dit afloopt? Elke week post ik een vervolg op instagram & facebook #ikzoueenhelegoedemamaworden

22 mei 2019
In mijn eerste nacht als moeder begonnen de twijfels. ‘Waarom huilt hij nu?’ ‘Wat kan ik nog meer doen om hem stil te krijgen?’ ‘Hij huilt niet meer, zou alles nog goed zijn?’ ‘Kan ik dit wel?’ ‘Wat ben ik nou eigenlijk aan het doen?!’

De weken daarop leerde ik mijn zoon steeds beter kennen en wist ik steeds beter wat hij nodig had.
Ik leerde ook die ‘hele goede mama’ kennen die ik zou worden. Ze had eigenlijk geen benul van waar ze aan begonnen was. Onzekerheid, minder energie, emotioneel en rommelig. Dat had die ‘hele goede mama’ niet zien aankomen.
Al snel kreeg ik het door, ‘dit moet anders!’
Benieuwd hoe dit afloopt? Elke week post ik een vervolg op instagram & facebook #ikzoueenhelegoedemamaworden

29 mei 2019
Mijn vader zei een keer; ‘Jij bent van de generatie ‘moeten’.
Jullie moeten zoveel onderhouden; je relatie, de kinderen, je werk, het huishouden, het sporten, sociale activiteiten met familie en vrienden. Er blijft weinig tijd over om even niks te doen. ‘
Dit sloeg bij mij in als een bom. Ik heb hem nog nooit verteld hoeveel impact dat op mij heeft gehad. Wat was dit waar! En daar kun je nog gerust aan toevoegen dat het ook allemaal perfect moest zijn.
Tot op de dag van vandaag denk ik hier nog vaak aan. Het helpt mij bij het maken van keuzes. Ga ik dit echt allemaal doen? Hoe voel ik me na zo’n drukke week of weekend? Ga ik over mijn grenzen heen of…?
Ik merk dat ik hier steeds beter in wordt en duidelijke regels heb gemaakt. In het weekend doen we of iets groots op één van de 2 dagen of op beide dagen iets kleins.
‘Jippie, een niets doen dag!’ roept mijn zoon blij als we niks hebben gepland. Lekker heel de ochtend in onze pyjama niks doen. Nou ja, een wasje dan, nog even wat opruimen en de grote boodschappen;)

5 juni 2019
Ik heb een geheim. En je mag het niet doorvertellen.
>> Ik snoep stiekem. <<
Nu denk jij misschien, ‘maar dat is toch niet erg?’ Dat klopt. Maar het is de snoep van mijn zoontje wat ik stiekem opeet…
Laatst had hij een paashaas gekregen. Een hele grote van chocolade! Elke dag mocht hij een stukje hiervan opeten. Na een tijdje was hij de paashaas vergeten. Ik niet 😉
Wanneer mijn zoon een snoepje mag dan stop ik er al één in mijn mond voordat ik de pot aan hem geef. Bij het terugzetten van de pot stop ik er nog snel 2 bij in mijn mond. Hij heeft niks in de gaten.
Vorig weekend zagen we in de winkel Zoenen (voorheen negerzoenen). Dat leek ons wel lekker om een keertje te kopen. Hij heeft er in totaal twee gehad. Toen waren ze al op. Ik voel me dan best een beetje schuldig...

12 juni 2019
‘Niet doen!’ ‘Afblijven!’ ‘Niet gooien met spullen!’ ‘Stop!’ ‘Blijf eens aan tafel zitten!’ ‘Hou op!’ ‘Doe nou eens wat ik zeg!’ ‘1…2….3!’ ‘Nog één keer en dan ga je op de gang!’
Pfff heel eerlijk, er waren momenten dat ik het echt niet meer leuk vond. Heel de dag in die negatieve sfeer. En dan die driftbuien! Alles had ik geprobeerd; duidelijk grenzen aangeven, dan juist weer negeren, beloningssystemen, het werkte steeds voor korte duur.
Ik dook de boeken in en ging me weer verdiepen in communicatie. Nu gericht op communiceren met mijn, soms wel, ‘lastig’ kind. Ik las theorie waar ik tijdens mijn studie mee bezig was, nieuwe theorie van schrijvers die al ervaring hebben en alles werd uiteindelijk met elkaar verweven.
Terwijl ik dit schrijf schrik ik van de herinnering aan een jaar geleden. Wat is er veel veranderd thuis! Ik voel me geen zeurende boe-mam meer. Het is zoveel gezelliger nu!
Ik heb nog wel momenten dat ik het liefst mijn kleuter achter het behang wil plakken. Maar dan een heeeeeeel stuk minder dan eerst! En ik weet nu ook dat het er soms bij hoort;)

Benieuwd hoe ik het aanpak? Doe mee met de training Veerkrachtig communiceren! www.anjoy-veerkracht.nl

19 juni 2019
Ik zou een hele goede mama worden. Maar ik merk dat ik snel afgeleid ben. Tijdens het spelen met mijn zoon ben ik met mijn gedachten ergens anders. Er moet altijd nog zoveel gebeuren . ‘
Ja..’ ‘Hmmm…’ Hoor ik mezelf op de achtergrond tegen hem zeggen. ‘Nee mama, dat is niet zo!’ 
Oeps...Mijn gedachten zijn ergens anders. ‘Wat zullen we eten vanavond?’

26 juni 2019
‘Piemels’
Tim praat over niets anders. Zijn slaapkamer is ‘piemelland’ geworden en dan moeten we in zijn verhaal om alle ‘piemels’ heen lopen.
Van andere moeders in zijn klas hoor ik dat hun zonen en dochters hetzelfde ‘piemel-syndroom’ hebben. Het is schijnbaar normaal voor kleuters in groep 1. 
Een hele geruststelling.
Het zet me wel weer aan het denken, hoe ga ik hiermee om? Als ik zeg dat we hier niet over praten dan wordt het interessant of als hij straks een puber is een probleem. Laat ik hem er heel de dag over praten dan waait het misschien over of juist toch niet? En wat zullen andere mensen denken als hij heel de dag ‘piemel’ zegt?
Nu daag ik hem uit om 20x snel achter elkaar ‘piemel’ te zeggen. Ik merk bij de 15 dat de lol er af begint te gaan. Of ik roep terug ‘elleboog’, ‘knie’ of ‘voet’. Dan kijkt hij mij vreemd aan en begint over iets anders.
Één zoon vroeg aan zijn moeder; ‘Mama, hou jij van piemels?’ Dan ben ik toch wel blij dat ik alleen maar de ‘piemels’ hoef te ontwijken in ‘piemelland’.


3 juli 2019
Ik had me voorgenomen mijn kind ‘snoeploos’ op te voeden. Dat ging goed tot een jaar of 3. Rozijntjes, rijstwafels, soepstengels en fruit was voor hem voldoende.
Uiteindelijk kwam dan toch het moment, hij maakte kennis met écht snoep. Hij vond het heerlijk! ‘Mama, mag ik een snoepje?’
En tóen kwam het moment dat ik snoep ontdekte. Niet voor mezelf maar voor hem. Ik kreeg door dat ik dit kon inzetten om iets voor elkaar te krijgen.
Mijn eerste keer was op vakantie. Mijn zoon mocht na het eten een waterijsje. Hij moest hiervoor wel zijn bord leeg eten. Dat deed hij.
De lange autorit. ‘Als we er zijn dan gaan we iets lekkers eten!’. Hij ging akkoord.
Nu zet ik het regelmatig in. ‘Als we daar naar toegaan dan kunnen we een ijsje eten!’ ‘We gaan boodschappen doen en jij mag iets lekkers uitkiezen!’ ‘Wanneer je dat af hebt dan mag je een koekje!’ ‘We moeten goed je tanden poetsen zodat je morgen weer een snoepje kunt eten!’
Natuurlijk weet ik dat dit niet de juiste manier is van belonen. Maar wanneer ik weinig geduld heb dan is dit toch wel lekker makkelijk



 Lees ook mijn andere blogs:

Het ritme van de maatschappij.

Het verhaal van een moeder

Decemberstress

'Doe jij mij aanraken?!'

Waar je aan begint, maak je ook af!

'Wie van jullie ervaart weleens stress?'
Vingers gingen zonder twijfel omhoog.


Eén is genoeg, twee is teveel.

Moet jij veel?

De kracht van het woord 'niet'.

Met de stroom mee.

Voor Tim is het leven niet zo moeilijk.

Neem je verantwoordelijkheid! 

Wat gaat er mis? 

Motivatie