Leef vrij

Het verhaal van een moeder.

De wekker gaat. Ik sta op. Automatisch loop ik naar de badkamer om me te wassen. Ik denk na over welke kleren ik aan ga doen. Mijn keuze is gemaakt wanneer ik klaar ben. Ik loop naar de kast om me aan te kleden. Daar neem ik het ochtendritueel door dat verder van start gaat nadat ik mijn kinderen heb wakker gemaakt. De laatste 5 minuten is weer stressen. Nog één keer de  tassen controleren. ‘Heb ik alles?’ ‘Jongens opschieten!’ ‘Waar zijn mijn sleutels gebleven?!’

Nadat ik de kinderen naar school heb gebracht rijd ik verder naar mijn werk. Ik ben verzonken in mijn gedachten. Vandaag hoop ik een grote opdracht af te ronden. ‘Als ik vandaag zorg dat…  Wow! Waar kwam die auto nou ineens vandaan?!’

Mijn werkdag is goed gevuld. De tijd vliegt voorbij en voor ik er erg in heb is het alweer 17.00uur. Ik rond snel alles af. ‘De kinderen!’ ‘Wat had ik ook alweer bedacht voor het avond eten?’ 
Mijn kinderen zitten in de auto en we zijn onderweg naar huis. Ze vertellen over hun dag. ‘Hmm…’ “Oh, wat leuk!’ ‘Ow, echt?!’ Met mijn hoofd zit ik al bij de invulling van de avond. 

De jongens gaan nog even spelen en ik begin met koken. Vanuit de woonkamer hoor ik alweer de geluiden. ‘Mama, hij slaat mij!’ ‘Jij begon!’ ‘Maar jij pakte iets van mij af!’ ‘En jij…!’
KAN IK DAN OOK NOOIT EEN KEER RUSTIG KOKEN!
Mijn man komt thuis. Hij ziet een gefrustreerde vrouw en twee vechtende kinderen. ‘Nou, de sfeer zit er al goed in’, moppert hij.

Wanneer de kinderen in bed liggen ga ik de keuken opruimen. ‘Waarom kan het nou nooit een keer gezellig zijn thuis?’ ‘Hoe zal ik het probleem op mijn werk oplossen?’ ‘Mijn man ziet niet hoe hard ik mijn best doe thuis.’ ‘Dadelijk nog even rustig mijn mail lezen.’ 

Uiteindelijk plof ik op de bank. Nu even niks. De televisie gaat aan en ik ‘kijk’ een serie. Mijn gedachten blijven nog even door gaan. Om 23.00uur ga ik naar bed. Ik ben kapot!